Lit występuje we wszystkich tkankach . Lit podlega koncentracji w emalii zębów i przypuszczalnie zapobiega próchnicy. Nagromadza się on też w nerkch i trzustce oraz w innych organach miąższowych, a jego stężenie w surowicy jest wskaźnikiem niedoboru.

Lit w surowicy krwi ludzi zdrowych osiąga stężenie do 10 umol/l. Sole litu są stosowane w leczeniu schorzeń afektywnych, zwłaszcza w profilaktyce dwufazowej choroby afektywnej (oraz leczeniu depresji). W czasie leczenia należy utrzymać stężenie litu we krwi w terapeutycznych granicach 0,6 -1,5 mmol/l. Stężenie toksyczne wynosi ponad 2 mmol/l.

Objawy toksyczne mogą dotyczyć wielu narządów: układu nerwowego drżenie mięśni, zmiany w EEG, obrzęk tarczy, nerwu wzrokowego, ruchy kloniczne, niezborność, zawroty głowy, drgawki, oczopląs, senność, nietrzymanie moczu i stolca, tiki, halucynacje itp.), układu sercowo-naczyniowego (hipotonia, zaburzenia rytmu, bradykardia, zmiany w EKG - spłaszczenie lub odwrócenie załamka T), układu pokarmowego ( nudności, wymioty, biegunka, obrzęk ślinianek, bóle brzucha, śliniotok, wzdęcia brzucha) układu moczowego ( cukromocz, białkomocz, moczówka prosta nerkopochodna), skóry (trądzik, suchość, wypadanie włosów, świąd, owrzodzenia, obrzęki), układu endokrynnego (wole, niedoczynność gruczołu tarczowego, nadczynność gruczołów przytarczycznych, impotencja), układu krwiotwórczego (zwiększona leukocytoza). W czasie leczenia litem często stwierdza się hiperglikemię, hiperkalcemię, zwiekszone stężenie wazopresyny, kreatyniny, magnezu, TSH, zwiekszoną aktywność kinazy kreatynowej, zmniejszenie stężenia kortyzolu, sodu, T3, T4. Niektóre leki mogą powodować zwiększenie stężenia litu: indometacyna, piroksykam, meronidazol, diuretyki tiazydowe.

Zmniejszenie stężenia litu powodują ; mocznik, pochodne ksantyny, środki alkalizujące. Brak litu w organizmach ssaków zakłóca metabolizm białek i osłabia reprodukcję.

Podwyższenie zawartość litu w wodzie pitnej (twardej) może wpływać korzystnie na układ krążenia, a zwłaszcza przeciwdziałać chorobie wieńcowej.

W organizmie człowieka jest obecna zaledwie jedna tysięczna grama litu, a dzienne zapotrzebowanie na ten pierwiastek nie przekracza jednej dziesięciotysięcznej grama. Twarda woda zawiera zawsze dużo litu Preparaty litu stosowane są w chorobach psychicznych i układu krążenia.