Molibden wchodzi w skład kilku enzymów biorących udział w procesach oksydacyjno-redukcyjnych (np. osydaza ksantynowa, dehydrogenaza), a także innych metaloenzymów katalizujących metabolizm puryn i tłuszczów.

Molibden jest zaliczany do mikroelementów niezbędnych dla organizmu, aczkolwiek nie wykazano ewidentnych skutków jego niedoboru u człowieka. Stężenie tego pierwiastka w surowicy wynosi 6,0 ą2,2 umol Molibden wchodzi w skład następujących metaloenzymów: oksydazy ksantynowej, oksydazy aldehydowej, oksydazy siarczynowej, a także innych metaloenzymów biorących udział w metabolizmie białek, tłuszczów i puryn. Największe stężenie molibdenu w organizmie ludzkim stwierdzono w wątrobie i nerkach, w tkance kostnej i zębach.

Niewłaściwa dieta, np. stołówkowe jedzenie, gotowe dania do podgrzania, konserwy, prowadzi z upływem lat do niedoboru molibdenu w organizmie. Szczególnie bogate w molibden jest ziarno pełne, ryż naturalny, nasiona roślin strąkowych, mleko i sery. Objawami niedoboru molibdenu są: przedwczesne starzenie, impotencja.

Nadmiar możne mieć skutki uboczne, może wywoływać objawy niedoboru miedzi. Metal ten może też wywoływać zaburzenia metabolizmu wapnia i fluoru w tkance kostnej.

Zapotrzebowanie dobowe na molibden wynosi 0,15-0,5 mg (1,6-5,2 umol ; 2 ug/kg masy ciała) W pożywieniu dostarczamy do organizmu około 0,12 - 0,249mg (1,3-2,5 umol). Szczególnie bogate w molibden są pełne zboża, ryż, nasiona roślin strączkowych i nabiał.